رو به غروب 

ريخته سرخ غروب

جابجا بر سر سنگ.

كوه خاموش است.

مي خروشد رود.

مانده دردامن دشت

خرمني رنگ كبود.

سايه آميخته با سايه.

سنگ با سنگ گرفته پيوند.

روز فرسوده به ره مي گذرد.

جلوه گر آمده در چشمانش

نقش اندوه پي يك لبخند.

جغد بر كنگره ها مي خواند.

لاشخورها، سنگين،

از هوا، تك تك، آيند فرود:

لاشه اي مانده به دشت

كنده منقار ز جا چشمانش،

زير پيشاني او

مانده دو گود كبود.

تيرگي مي آيد.

دشت مي گيرد آرام.

قصة رنگي روز

مي رود رو به تمام.

شاخه ها پژمرده است.

سنگ ها افسرده است.

رود مي نالد.

جغد مي خواند.

غم بياميخته با رنگ غروب.

مي تراود ز لبم قصة سرد:

دلم افسرده در اين تنگ غروب
 

 بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

 همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

 شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

 در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

 باغ صد خاطره خنديد

 عطر صد خاطره پيچيد

 يادم آيد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

 پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

 ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

 تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

 من همه محو تماشاي نگاهت

 آسمان صاف و شب آرام

 بخت خندان و زمان رام

 خوشه ماه فروريخته در آب

 شاخه ها دست برآورده به مهتاب

 شب و صحرا و گل و سنگ همه

 دلداده به آواز شباهنگ

 يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

 لحظه اي چند بر اين آّب نظر كن

 آب آيينه عشق گذران است

 تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است

 باش فردا كه دلت با دگران است

تا فراموش كني چندي ازين شهر سفر كن

با تو گفتم

 حذر از عشق ندانم

 سفر از پيش تو هرگز نتوانم 

نتوانم!

 روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

 چون كبوتر لب بام تو نشستم

 تو به من سنگ زدي من نرميدم نگسستم

 باز گفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم

 تا بدام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم نتوانم

 اشكي از شاخه فرو ريخت

 مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت 

 اشك در چشم تو لرزيد

 ماه بر عشق تو خنديد

 يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

 پاي  در دامن اندوه كشيدم

 نگسستم نرميدم

 رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

 نكني ديگر از آن كوچه گذر هم

 بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

دل مي‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را

کشتي شکستگانيم اي باد شرطه برخيز

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون

در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل

اي صاحب کرامت شکرانه سلامت

آسايش دو گيتي تفسير اين دو حرف است

در کوي نيک نامي ما را گذر ندادند

آن تلخ وش که صوفي ام الخباثش خواند

هنگام تنگدستي در عيش کوش و مستي

سرکش مشو که چون شمع از غيرتت بسوزد

آيينه سکندر جام مي است بنگر

خوبان پارسي گو بخشندگان عمرند

حافظ به خود نپوشيد اين خرقه مي آلود

                      اي شيخ پاکدامن معذور دار ما را                     

                        توسط ( صوفیا )

دوستت دارم اندازه یه دنیا                     تو رو داشتن شده تنها یه رویا

منو کشتی تو دیگه با این غمها              تو فکرمی روزها و حتی شبها

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبر الیل و النهار

یا محول الحول والاحوال

حوّل حالنا الی احسن الحال

 برآمد باد صبح و بوی نوروز              به  کام دوستان و بخت پیروز

مبارک بادت این سال وهمه سال       مبارک بادت این روز وهمه روز

عشق یه چیزی مثل کشک و دوغه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اگه حتی بین ما فاصله یک نفسه نفس من رو بگیر

برای یکی شدن اگه مرگ من بسه نفس منو بگیر

ای تو هم سقف عزیز ای تو هم گریه ی من

گریه هم فاصله بود گریه آخر ما

آخر بازی عشق ختم این قافله بود

حدس گر گرفتنت در تنور هر نفس

غم نه اما کم که نیست هم شب تازه ی تو

ترکش پر تیر عشق سنگ سنگر هم که نیست

خوب دیروز و هنوز طرحی از من بر صلیب

روی تنپوشت بدوز وقت عریانی عشق

با همین طرح حقیر در حریق تن بسوز

گفتي تنها هستم

گفتم دوستت دارم

گفتم عاشقت هستم

    گفتم :   

 
مي خواهم با تو باشم

گفتم تا هميشه؟

 !سکوت کردي!؟

(توسط صوفیا)                                  

من و یک کاغذ پاره مرحم شبای تارم

مینویسم تا بدونی یار و دلداری ندارم

میخونم تا که بدونی یار و دلداری ندارم

.

بشنو یه حرف تازه از زبون قلبم

که میخواد بگه من از این زمونه خستم

آره فقط این کاغذ میدونه تموم حرفم

آره خوب میدونه هیچ نایی نمونده بر من

هرکی دو سه روزی شد الهه قلبم

اونم رفت و گوش نداد به ناله حسرت

حالا چی بگم که قربانی خنجر عشق منم

پس باید تو این سکوت صد دفعه بشکنم

یه کاغذ پاره شده مرحم دردم

داره باورم میشه که از همه طردم

خوب باید بمیرم اینجا من اگه مردم

عجب بشری آخ نمیگه از غم مرگ هم

اگه تیغ تا حالا گلوم رو نبریده

از خواست پدر مادر و خدا

از امید فرداس که سد راهم میشه برای کوچ

وقتی رفاقت شده اینجا یک سراب پوچ

.

یکی نیست از دل تنگم قصر روشنی بسازه

روزها با همه قشنگیش به شب تارم ببازه

شایدم قسمت همینه به دلم بارون نباره

یار و دلداری ندارم به جز این کاغذ پاره

حالا قلب من زخمی و پاره س

واسه مرگ خود به فکر چاره س

همه حرف من مثل غم تو صدامه

که فقط این تیکه کاغذ مرحم درد شبامه

آره بغض من میشکنه آسون

توی خلوت این قلب ویرون

بازم اشک من بروی گونه هامه

که همین اشکای من چاره درد و غصه هامه

.

من با تمام وجود ایستادم پای حرفم

ولی چه کنم ندارم حتی نای رفتن

من میدونم تو هم بدون که سسته بنیاد

لعنت به این من و تف به دنیا

روحم پیره ولی جسمم نشده پیر

خدایا من بریدم جون منو بگیر

تا کی بسوزم و بسازم با دردم هر شب

تا کی ذکر تنهایی باشه هردم بر لب

رفیقام دورم ولی با چشمای حسود

عشقم گلم رفت چون عاشقم نبود

فقط این تیکه کاغذ همیشه با من بود

همدم دل من و رفیق سازم بود

من که چیزی نگفتم چرا منو شکستن؟

چرا رو من به قلبشون درو میبستن؟

ولی حالا دیگه دلم طاقت نداره

وقتی فقط من موندم و یه کاغذ پاره

• صفحه نخست
• پست الکترونیک
• آرشیو وبلاگ
• RSS

• فرزاد
• صوفیا
• مه لقا

• اردیبهشت 1386
• فروردین 1386
• اسفند 1385

• طراح قالب
• جیگی و نانای
• کاغذ پاره های پوچ
• چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش
• باران خشک
• خاطرات یه آدم معمولی